Vogeltjesdans

Brand

Geschreven door: | Gepost op: | Categorie:

Vrieeend,

Ik weet niet waar ze precies terechtkomen, mijn brieven. Ik schrijf zomaar wat en lanceer dat vervolgens via een drietraps FTP-verbinding naar cyberspace. En dan is het weg. Net zoals de ballon waar je een zelfgeschreven boodschap aan knoopte en die je als kind naar de wolken liet vliegen. Kilometers verder kwam die dan misschien in handen van iemand die dat las. Maar zeker wist je het nooit. In mijn geval kwam mijn ballon meestal niet zo heel ver want we hadden een duivenmelker in de straat en die schoot onze ballonnen met zijn luchtkarabijn uit de lucht. Eén keer raakte hij hierbij een van zijn eigen duiven en toen kon heel de straat zijn jammerlijk gehuil horen en vluchtten wij spontaan naar de schuilkelders. Het zette ons aan om de volgende keer nog méér ballonnen tegelijk op te laten. Niet langer van uit onze eigen tuin echter, dat risico was te groot… Maar dat is een ander verhaal en dan moet ik de guerillatechnieken uit mijn jeugd prijsgeven. Daar ben ik voorlopig nog niet toe bereid, de vijand leest misschien mee.

Vanochtend was er even ongerustheid in mijn buurt. Er hingen wat lichtblauwe brandwolken tussen de bomen en dat noopte Gégé tot een opgewonden telefoontje. ‘Staat je huis in brand Hams? Heel de tuin hangt vol rook, ruik je dat dan niet? Het komt van bij jou, ik kan je zelfs niet meer zien door mijn verrekijker. Je huis staat in brand! Ga kijken, GA KIJKEN’. Ik zat nog in pyjama te suffen boven mijn eerste kopje koffie en had nog geen mentale verbinding gemaakt met de buitenwereld. Bij het horen van Gégé’s stem werd ik me pijnlijk bewust van mijn sterfelijkheid want mijn bloeddruk piekte naar ondraaglijke hoogten. Gégé is de vleesgeworden stresstest, ik moet daar echt eens iets aan doen want dat kan op termijn mijn gezondheid ernstige schade toebrengen. ‘Neen’, zei ik, ‘mijn huis staat niet in brand. Ik zal eens gaan kijken waar het vandaan komt. Ik bel je zo snel mogelijk terug’. Ik nam geen risico en verbrak het gesprek terwijl Gégé nog bijkomend advies aan het geven was. Indien men zou wachten tot Gégé was uitgepraat, kon heel het dorp zijn afgebrand. En het dorp ligt drie kilometer verderop. Ik wil maar zeggen.

Er hing inderdaad wat rook tussen de bomen. De typische blauwwitte rook van een barbeque of houtvuurtje, maar niet echt de zwarte walmen van een huis- of bosbrand. Buiten hoorde ik in de verte het geluid van een kettingzaag en mannenstemmen. Aan de achterkant van mijn heuveltje ligt een wijngaard en die was men aan het klaarmaken voor een nieuwe aanplant. De mannen waren gewoon wat dorre bladeren en wat houtsprokkels aan het opstoken, alles onder controle, niks aan de hand.

Ik ging terug naar binnen, gooide wat koffiebonen in de koffiemolen, maalde ze tot ze fijn genoeg waren voor een schuimende espresso, verwarmde een koffietas voor, stoomde een beetje melk heet, vulde de zeefhouder met een afgemeten hoeveelheid gemalen bonen, duwde de koffie aan en klikte alles in het espressoapparaat. Ik zette er de verwarmde tas onder en duwde op de startknop. Ik snoof de geur van de verse koffie en genoot hier een minuutje van. Ik nam de warme tas in mijn handen, vulde mijn neusgaten opnieuw met het heerlijke aroma en proefde. Perfect. Voor een goeie koffie moet men zijn tijd nemen. Ik dronk met trage slokjes en zuchtte van genot. Ik neuriede het melodietje van de Vogeltjesdans en begeleidde mezelf met vingergetokkel op het tafelblad. ‘De Vogeltjesdans’, dacht ik, ‘waar komt dat nu zo plots vandaan? En wat een monsterhit was me dat. Dat liedje is de wereld rondgegaan, wie dat heeft geschreven moet een fortuin hebben verdiend. Maar van wie was dat ook weer? Ik zal het eens Googelen. Wat zou ik ingeven? Vogeltjesdans of La Dance des Canards? Ha, hier zie, van De Electronica’s en geproduced door Johnnie Hoes. Johnnie Hoes, dat was toch die man van “Kvraaghetaan”? Ah neen, dat was dat flauw geneuzel van De Fixkes. Johnny Hoes was het brein achter "Oh was ik maar bij moeder thuis gebleven"… wat zou van die mens geworden zijn? Zou die nog leven? Opzoeken. Oei, neen, hij is al meer dan tien jaar dood. Wie had dat gedacht…Pom, pom, pom... Och kijk, ik moet mijn nagels weer eens knippen...’.

Okee, dacht ik. Ik heb lang genoeg gewacht, Gégé moet inmiddels ongeveer buiten zinnen zijn van stress en ongerustheid. Arme Stéphan, die zit daar naast zijn fles Ricard bij haar in de woonkamer. Ik zal maar eens terugbellen vooraleer Gégé ultrasone geluiden begint te produceren en alle honden uit de buurt aanslaan. Arme dieren.

Of zou ik toch nog even wachten tot ze ontploft en in blinde paniek de brandweer oproept?

...

Zie je vrieeend? Op deze wijze hou ik het evenwicht in onze buurt in balans. Als Gégé in overdrive gaat, breng ik rust. Het ruimte-tijd continuüm zou anders kunnen worden verstoord en dat wil je niet.

Maar toch goed dat iemand dat in het oog houdt, als het brandt.

Via dit formulier kan je me een persoonlijk berichtje sturen
Schrijf me in op de blog en stuur me een bericht als er een nieuwe brief is

Volg de blog via RSS Feed

Via RSS Feed kan je op de hoogte blijven van nieuwe posts in deze blog. In je browser installeer je hiervoor een kleine extensie. Voor Chrome bijvoorbeeld vind je die hier. Voor Safari kan je deze installeren, en voor Firefox heb je een keuze aan RSS Feeders via deze link.

2081 Chemin de Counillière
83149 Bras
France

© Hans Lengeler 2020
Update 2022
www.webdesign-prepress.com

Deze site gebruikt 1 cookie om het aantal lezers te meten. Ce site utilise 1 cookie pour mesurer le nombre de visiteurs.