Wijn

Geschreven door: | Gepost op: | Categorie:

Vrieeend,

Ik woon in een land waar de jaarlijkse wijnconsumptie op 54 liter per persoon ligt, kinderen en kleuters inbegrepen. Geen teleurstellend cijfer want Frankrijk is daarmee de grote koploper in Europa, gevolgd door Portugal (50 liter) en Italië (40 liter). Op ruime afstand volgen Spanje (29 liter) en België (28 liter).

Dit staat op het lijstje met dingen die ik behoor te weten. Ik zit nog steeds in een integratieproces in mijn nieuwe thuisland, ik wil niet het risico lopen om op een dag over de grens te worden gezet als ongewenste vreemdeling of wegens een gebrek aan respect voor de Franse cultuur en eigenheid. Op een gegeven moment redt je het niet meer met het delen van het recept van ‘boulettes en stoemelings’. Let wel, men heeft mij daar nog nooit op aangesproken. Integendeel, men vindt dat wel sympathiek. ‘Ah, les sacrés Belges’, zegt men dan, ‘ils sont quand même sympathiques. Des boulettes… c’est mignon.’ Maar men kan dat bezwaarlijk ernstig nemen als er gerechten op het menu staan als coq au vin, bouillabaisse, daube de marcassin of gratin dauphinois. Je mag dat “Frans chauvinisme” noemen maar het is niet aan mij om hen dat af te nemen. Ik ben hier tenslotte de gast en behoor me als dusdanig te gedragen. Franse gevoeligheden, leer ze me kennen…

Sta me toe om er even Alexandre Dumas bij te halen. De auteur van pageturners als De drie Musketiers, De Man met het ijzeren Masker en De Graaf van Monte Cristo zegt ons: “Wijn is het intellectuele deel van een maaltijd. Vlees en groenten zijn slechts het materiële deel.” Dumas was een man met grote gedachten. Ik had ook graag geweten wat hij had te vertellen over de 246 soorten Franse kaas, maar daar heb ik niets over teruggevonden. Maar dat wijn ernstig wordt genomen in Frankrijk, laat daar geen twijfel over bestaan.

Ooit had ik een vriend die oenologie ging studeren. De biochemische aspecten interesseerden hem minder dan het eigenlijke proeven en herkennen van druif en wijnstreek, maar hij nam dat er graag bij. Gedurende de driejarige cursus deed men een denkbeeldige wereldtoer der wijnen. Men begon in Frankrijk en ging de hele Middellandse zee rond, men vertrok vervolgens naar Californië, nam de boot naar Chili en Argentinië, stak door naar Zuid-Afrika om tenslotte via Australië en Nieuw-Zeeland terug te keren naar huis. Over smaak en kleur kan men niet discussiëren, maar hij beweerde dat op wetenschappelijk gestoelde feiten de conclusie was wat ze was: Franse wijn is de beste.

Ik ben geen Bart Rogiers, Dirk Van Cappellen of Sepideh Sedaghatnia, ik kan dan ook slechts doorgeven wat men mij vertelde. Pin mij dus niet vast op de conclusie van mijn oenologische vriend. Ik weet alleen dat ik goede punten scoor als ik dit verhaaltje vertel aan mijn Franse kennissen. Wie wil overleven, mag een bepaalde mate van opportunisme niet schuwen.

Mijn dorpje organiseert elk jaar een markt met lokale- en streekproducten. Naast de stalletjes met olijfolie en honing staan er gewoontegetrouw ook een paar standjes met streekwijnen. Steeds meer bio, valt me op. Achter een tafeltje op schragen stond een dame die duidelijk enkel t-shirts droeg die pasten bij haar persoonlijkheid. Ook hield zij heel erg van haar wenkbrauwen. Ik weet dat omdat ik haar tegen een vriendin hoorde zeggen dat zij heel erg van haar wenkbrauwen hield. Deze gedachte hield me even bezig -ik had dat nog nooit eerder horen zeggen- maar ik kwam tot de vaststelling dat er niks mis is met het houden van je wenkbrauwen. De dame stak me een glas rode wijn toe. ‘Wil meneer proeven van onze bio-wijn op basis van miscellair water?’, vroeg ze vriendelijk. ‘Maar natuurlijk’, antwoordde ik en ik proefde. ‘Niet slecht’, zegde ik. ‘Niet slecht?’, vroeg de dame en ze trok haar mooi verzorgde wenkbrauwen op tot een hoogte die ik voorheen niet voor mogelijk had gehouden. ‘Proef deze dan eens’, sprak ze en ze gaf me een glas uit een andere fles. Ik wilde geen ruzie met een dame die t-shirts draagt die zo goed bij haar persoonlijkheid passen. ‘Oh ja’, zei ik onzeker, ‘deze ligt me al beter’. ‘En dan hebben we ook nog rosé en witte’, klonk het autoritair. ‘Drrrink’, beval ze. Ik besefte dat ik met een domina te maken had en nam geen risico’s. ‘Mmmmmm’, zei ik terwijl ik met mijn hand draaibewegingen maakte op mijn buik. ‘Zééér lekker. Mag ik u tegelijk attent maken op het feit dat u uitzonderlijk mooie wenkbrauwen heeft mevrouw?’. De dame ontspande zienderogen en ik wist dat ik mijn hachje had gered. Ik kocht een fles rosé en een fles rode en maakte me uit de voeten vooraleer er iets moois zou beginnen groeien tussen de dame en mezelf. Met marskramers weet je tenslotte nooit.

Onderweg naar huis kwam ik Marie, mijn buurvrouw van de overkant, tegen. ‘Hier’, zei ik, ‘ik heb iets voor jou’, en ik overhandigde haar de fles rosé. Marie drinkt zelf nauwelijks of niet, de kans dat die fles dus wordt doorgegeven is reëel. Met een beetje pech belandt dezelfde fles met een omweg via Gégé, mijn buurvrouw van rechts, opnieuw bij mij. Maar ondertussen zijn er wel drie keer cadeaus uitgedeeld voor de prijs van één. Het leven wordt voor iedereen duurder, we moeten daar leren mee omgaan. Toch?

Via dit formulier kan je me een persoonlijk berichtje sturen
Schrijf me in op de blog en stuur me een bericht als er een nieuwe brief is

Volg de blog via RSS Feed

Via RSS Feed kan je op de hoogte blijven van nieuwe posts in deze blog. In je browser installeer je hiervoor een kleine extensie. Voor Chrome bijvoorbeeld vind je die hier. Voor Safari kan je deze installeren, en voor Firefox heb je een keuze aan RSS Feeders via deze link.

2081 Chemin de Counillière
83149 Bras
France

© Hans Lengeler 2020
Update 2022
www.webdesign-prepress.com

Deze site gebruikt 1 cookie om het aantal lezers te meten. Ce site utilise 1 cookie pour mesurer le nombre de visiteurs.