Gorge du Verdon

Verdon

Geschreven door: | Gepost op: | Categorie:

Vrieeend,

De bergen zeggen mij meer dan het strand. Het strand, dat is Finisterra. Dat is waar het land stopt en de zee het overneemt, tot voorbij de kromming van de aarde. Kijk naar zee vanop het strand van Oostende of kijk naar zee vanop het strand van Blankenberg, veel verschil zal er niet zijn. Ik bedoel, vanop het strand kijk je naar water en afgezien van een vermoeden van oneindigheid blijft het al bijeen een vlakke bedoening.

Ik ga wat kort door de bocht natuurlijk. De zee is een perpetuum mobile, immer in beweging. Bij ontij maakt de zeeboezem mokerende golven en diepe putten waarbij de zeeman al zijn kunde nodig heeft om zijn schip, laat ons bidden, naar de veiligheid van de haven te loodsen. En kwam tenslotte niet al het leven uit zee? Maar toch…

Bergen zijn prikkelend. Zij ver-bergen het onbekende wat er achter hun kammen ligt. Zij breken het licht, verhullen kloven en ravijnen, of leggen ze net bloot. Bergen zijn nooit saai want zij bieden immer veranderlijke gezichtspunten. Je kan erop klimmen en de wereld beschouwen vanop een basalten botte kop of een hoge granieten punt. Of je blijft beneden in het dal en kijkt omhoog, naar de pieken die naar de hemel reiken. Bergen zijn aanlokkelijk want gevaarlijk en verraderlijk. Zij laten lawines van hun flanken glijden op het moment dat je er het minst op bedacht bent. Of ze sneeuwen je onder terwijl het een uur eerder nog zomer was en je in je hoofd The Sound of Music afdreunde. Bergen vragen voorzichtigheid en dwingen respect af.

Omdat het een klare dag was en omdat we er zin in hadden en omdat het al zolang geleden was, reden we naar de canyon van de Verdon. Dit is Unesco werelderfgoed. En ja, ook de Grote Markt van Brussel, en tot voor kort Aalst carnaval, zitten in dit prestigieuze lijstje. Maar laat ons eerlijk zijn, de Gorge du Verdon is grootser dan de Grand Place of de praalwagens van de Brikaljons. Het pàkt net iets meer dan een glas geuze in de beroemde taveerne van le Roi d’Espagne of het stampende “Oijslt Ajooin en bier mé skooim”. Al heb ik voor beide voorbeelden een immens respect. We werkten de rit af in tegenwijzerszin en begonnen bij de Rive Gauche richting oost. Kronkelend stegen we naar hoogtes boven de duizend meter en keken naar kloven die miljoenen jaren water te verduren hadden gekregen om hun huidige diepte te bereiken. De weg was een paradijs voor dichters want er lag flink wat rijm op de plekken waar de lage winterzon niet doordrong. Zonder winterbanden noopte dit me tot voorzichtigheid en traagheid. Maar dat was niet erg want in deze tijd van het jaar leven de toeristen in hun thuislanden en we hadden de weg voor ons alleen.

We staken een brug over en volgden de Rive Droite richting west. Deze kant is misschien nog net iets spectaculairder, met arenden die hun nesten bouwen in de natuurlijke spelonken van de berg en zwevend op de wind speuren naar prooi. We zagen Lac du Sainte Croix liggen rusten in de verte, ontdaan van de kano’s en pedalo’s die tijdens het warme seizoen haar oppervlakte bevolken. Het water reflecteerde het azuur van de lucht en ik beeld me in dat de vissen de tijd van hun leven hebben nu het water eens niet naar Ambre Solaire smaakt. We zagen de besneeuwde toppen van de uitlopers van de Franse Alpen, honderd kilometer verderop. Het is eens wat anders dan vanuit de tuin kijken tot aan de haag van de buren.

In de Gorge du Verdon leiden alle wegen naar Moustiers Sainte Marie waar een dwaze kruisvaarder ooit zijn geroofde goud liet omsmelten tot een ster die hij tussen twee pieken liet bevestigen aan een ketting. De moeder gods zij geloofd. Ook dit bergdorpje keert tijdens de winter terug naar haar natuurlijke staat: stil, verlaten en zonder toeristen. We hadden eigenlijk gehoopt op een pannenkoek in de plaatselijke crêperie, maar alles was dicht. De honger stuurde ons huiswaarts. Onze buiken waren leeg maar onze hoofden waren vol.

We reden door kilometers en kilometers lavendelveld. Op dit moment van het jaar is daar uiteraard geen reet te zien maar vanaf juni moet het er geuren naar het grootste cliché van de hele Provence.

Ik weet het, ik weet het. Het is pastorale romantiek. Maar mannekes, mannekes, zo schoon…

Via dit formulier kan je me een persoonlijk berichtje sturen
Schrijf me in op de blog en stuur me een bericht als er een nieuwe brief is

Volg de blog via RSS Feed

Via RSS Feed kan je op de hoogte blijven van nieuwe posts in deze blog. In je browser installeer je hiervoor een kleine extensie. Voor Chrome bijvoorbeeld vind je die hier. Voor Safari kan je deze installeren, en voor Firefox heb je een keuze aan RSS Feeders via deze link.

2081 Chemin de Counillière
83149 Bras
France

© Hans Lengeler 2020
Update 2022
www.webdesign-prepress.com

Deze site gebruikt 1 cookie om het aantal lezers te meten. Ce site utilise 1 cookie pour mesurer le nombre de visiteurs.