Tourtour

Onder de platanen

Geschreven door: | Gepost op: | Categorie:

Vrieeend,

het zomert reeds in het zuiden en mijn handen beven. Ik zoek tussen de lijnen en maak korte verkenningsritjes in de buurt. Ik kom op dorpspleintjes die schaduw vinden onder de platanen, schaarse mensen zoeken er koelte en drinken koffie aan enkele terrastafeltjes. Eens je het plein verlaat kom je in stille straten waar de warmte tussen de hoge huizen blijft hangen. Soms ligt er een hond lui in de zon, zomaar midden op de weg. De luiken voor de ramen blijven gesloten om de koelte binnen te houden. Het zomert reeds in het zuiden.

Ik hang wat rond in de buurt van Salernes en Tourtour, richting de Verdon. Wim Mertens componeerde in 1983 wat liedjes rond die dorpjes. Dat weet ik nog omdat mijn moeder een fan was en ze er graag naar luisterde. Het jaar negentienhonderddrieëntachtig… ze wist toen nog niet wat haar te wachten stond, maar het was op vele niveaus een kanteljaar.

Memory lane dringt zich spontaan aan me op. Het zal wel bij het proces horen vermoed ik, ik ga er dan ook niet tegenin en laat het maar stromen. Want soms is het nodig om eens achterom te kijken, gewoon om eens achterom te kijken. Naar wat je achterliet onderweg, de mensen die er niet meer zijn, de plekken waar je samen kwam. Ach, zolang je er maar niet in verloren loopt, kan het geen kwaad denk ik.

Ik sta op een punt waarop ik mijn laarzen aan de kat zou willen geven. Haast had ik een kaars doen branden voor Sint Judas, de patroonheilige van de verloren zaken. Ik had er een prentje van maar ik ben het kwijtgeraakt. Verloren ergens onder de baan. Vertrouw niet op Sint Judas. En daarbij, ik heb reeds zoveel kaarsen doen branden -zonder tastbaar resultaat- dat ik er een winter lang mijn huis mee zou kunnen verlichten.

In het immo-kantoor van Salernes kan men me niet meteen helpen. De verantwoordelijke voor de verhuur van appartementen is er toevallig net niet. Maar hier is ons kaartje, bel ons gerust eens op. Ik beloof dat ik dat zal doen en installeer me op het plein onder de platanen. Als er een zacht briesje opsteekt bewegen de bladeren van de bomen en doen ze lichtvlekken dansen op de okergele muren van de huizen. Op het brocantemarktje verkoopt iemand oude vinylplaten. Uit een aftandse platendraaier klinkt een selectie van het aangebodene. Regelmatig hapert de naald en maakt bokkensprongen in de groef. Of er ontstaat een loop van een kort geluidsfragment. Ik luister gefascineerd naar Franse covers uit de jaren zeventig. River deep Mountain high, Papa loop toch niet zo snel, Fire (I beg you to burn), … maar dan alle in vertaling en met een CloClo sausje erover. Geloof me, er is in het universum nog veel dat we niet weten.

Aan een tafeltje naast het mijne probeert een mama een gesprek met haar ontevreden puberdochter. Het vlot niet. Twee vrienden, of collega's, bestellen lunch. De ene praat en gesticuleert onophoudelijk, de andere ziet eruit als een bijgerecht en knikt af en toe instemmend zijn hoofd. Een ouder koppel installeert zich voor de lunch en vraagt of ze vegan kunnen eten en of het brood glutenvrij is. De serveerster grapt dat de gratis Wifi glutenvrij is maar dat het brood de klassieke Franse baguette is. Ze kan iemand naar de boulangerie sturen om een glutenvrij brood te kopen. Maar het hoeft niet, het koppel staat recht en zoekt zijn heil elders. Ik bestel een lokaal biertje en zeg dat het me ingewikkeld lijkt om vandaag bistro te houden. ‘We kunnen onmogelijk naar ieders smaak en gevoeligheden koken’, zegt de dienster. ‘We gebruiken bio, maar zelfs dan…’

Ik rijd naar huis terug. Langs Entrecasteaux waar een Britse admiraal in de jaren zeventig het kasteel dat het dorp domineert, erfde en opknapte. De lokale bevolking noemde de admiraal “Le Nord” omwille van zijn warme persoonlijkheid. De man is inmiddels overleden, het zijn zijn nazaten die het kasteel nu bewonen. Ik zie dure wagens op hun privé-parking staan. Er blijkt een betaalbaar huurappartementje beschikbaar in Entrecasteaux. Maar hoe schattig ook, het dorp is zo dood als een pier. Mort comme un pierre. (Flauw, ik weet het).

Thuisgekomen zet ik me aan de grote tafel buiten en krabbel een tekening van een pleintje met platanen, en mijn handen beven. Daarna schrijf ik een brief.

Deze.

Via dit formulier kan je me een persoonlijk berichtje sturen
Schrijf me in op de blog en stuur me een bericht als er een nieuwe brief is

Volg de blog via RSS Feed

Via RSS Feed kan je op de hoogte blijven van nieuwe posts in deze blog. In je browser installeer je hiervoor een kleine extensie. Voor Chrome bijvoorbeeld vind je die hier. Voor Safari kan je deze installeren, en voor Firefox heb je een keuze aan RSS Feeders via deze link.

2081 Chemin de Counillière
83149 Bras
France

© Hans Lengeler 2020
Update 2022
www.webdesign-prepress.com

Deze site gebruikt 1 cookie om het aantal lezers te meten. Ce site utilise 1 cookie pour mesurer le nombre de visiteurs.