Samen onderweg

Geschreven door: | Gepost op: | Categorie:

Vrieeend,

“Wij zijn sàààmen onderweg, halelluuujaaaa”. Ken je dat liedje? Dat speelde door mijn droom, net voor ik wakker werd. 'Is’t nog ver of zijn we’r al?’, vroeg ik me slaapdronken af. Wie zal het zeggen.

Ik weet niet meer waarover de droom ging maar het moet er een zijn geweest met een hoog Suzaninagehalte. Gedurende onze collegejaren leerde broeder Metronomus ons tijdens de lessen “Samenzang en Spel” naast een goed gevoel voor ritme ook een aantal stichtende liedjes. Dankzij deze mens werden we dan de wereld ingestuurd met het besef dat we samen onderweg zijn.

Onder andere. Want er was ook af en toe een kumbaya. Vooral op de kamer van die ene pater die zo graag kinderen zag. Het rook er naar bloemkool en goedkope sigaartjes. Daar ben ik gelukkig goed weggekomen die keer. Maar dat is een ander verhaal...

Stéphan en Gégé, mijn buren aan de linkerkant, hebben een nieuwe keuken. Ik werd gesommeerd om eens te komen kijken ‘en dan doen we gelijk een apéroke’. Het is een mooie keuken geworden. Modern en toch met een licht rustieke touch. In plakhout weliswaar. Maar laat dat de pret niet bederven, Gégé en Stéphan zijn er gelukkig mee en ik steun gelukkige mensen. Er moet wel nog een nieuw werkblad worden geleverd want Gégé had een donkergrijze afwerking besteld en men had een werkblad met een donkergrijze afwerking geleverd, maar met een lichtgrijs zijrandje. Met alle Marseillezen maar niet met den dezen. Gégé heeft haar advocaat gebeld en hen een proces aangedaan. Ze krijgt nu een nieuw werkblad met een donkergrijs randje en dan zal de keuken helemaal naar haar zin zijn. Gégé heeft zich verder ook een verrekijker met nachtzicht aangeschaft. Ze lijdt al eens aan slapeloosheid en wat moet een mens anders doen als het donker is?

‘Ricard of 51?’, vroeg Stéphan. ‘Doe mij maar een 51, dan klinken we gelijk op la résistance’, zei ik. Stéphan keek me niet begrijpend aan. ’Je kent toch het verhaaltje achter de Pernod 51?’, vroeg ik. Stéphan kende het verhaaltje niet. Ik vertelde dus dat onder het collaborerend Vichyregime tijdens WO-II het stoken en gebruiken van alcohol boven de 16° bij wet werd verboden. Voor een apérominnend land als Frankrijk staat dit gelijk aan de ontkenning van de Franse cultuur, een grotere belediging kan je eigenlijk niet bedenken. Heel de pastisindustrie stortte in en ging ondergronds. Het Franse verzet kwam vanaf toen pas echt goed op gang en kende een grote instroom vrijwilligers die wilden vechten tégen “den Duits” en vóór l’apéro. Iemand die de Franse ziel kent, begrijpt dat dit in dit land twee nobele motieven zijn om in het geweer te kruipen. Pas in 1951 werd die vermaledijde wet afgeschaft en creëerde Pernod de befaamde “51”. Bij de oudere garde is het drinken van een "51" nog steeds een statement tégen het facisme en zij zullen toosten op la résistance alvorens het glas aan de lippen te zetten.

Dat wist Stéphan niet en ik zag aan zijn blik dat hij niet goed kon inschatten of ik dit verhaal ter plaatse uit mijn duim had gezogen (wat had gekund, geef ik toe) of dat het echt waar was. En toen kwam het gesprek op de Franse presidentsverkiezingen (alles is vervalst, Macron zal winnen omdat een ultra-geheime elite in Amerika wil dat hij wint), kletsten we nog eens over covid (een virus dat in Amerika is gemaakt en door een ultra-geheime elite werd verspreid om de overbevolking tegen te gaan) en kwamen we uit bij de oorlog in Oekraïne (aangestuurd vanuit Amerika door een ultra-geheime elite die wereldmacht nastreeft). Stéphan heeft de bewijzen gevonden op youtube.

‘Tja’, zei ik omdat ik niks beters kon bedenken. Daarop stokte het gesprek en ik pakte mijn biezen, zeggende dat ik wat ging kokkerellen. In Frankrijk is alles wat te maken heeft met eten een excuus dat in zowat elke omstandigheid kan worden gebruikt. Men aanvaardt dat zonder verdere uitleg. Maar eerlijk? Na dit gesprek was het enige wat ik nog in mijn mond wilde steken de loop van een revolver. Het wordt steeds moeilijker om een redelijk debat te voeren met mensen die ervan overtuigd zijn dat achter alles een complot zit van een zeer kleine maar supermachtige geheime organisatie die een vooraf uitgeschreven scenario volgt en zo zeven miljard mensen aanstuurt. In de ogen van Stéphan ben ik een naïeveling die weigert de realiteit te zien.

Alles is illusie, bedacht ik terwijl ik naar huis stapte. Stéphan is vanuit zijn denken op zoek naar “De Waarheid” en vertrouwt niks of niemand meer. Zovele beelden die ons worden aangereikt, zijn gemanipuleerd. Zovele uitspraken die ons worden voorgeschoteld, zijn uit hun context gehaald. Een mens begint dan al eens te twijfelen aan wat echt of vals is. Stéphan is boos en zoekt houvast op youtube. Hij klampt zich vast aan theorieën die je in zijn ogen niet kan weerleggen. Je kan ze tegelijkertijd ook niet bewijzen. Het is de kerngedachte van “het geloof”, en dat werkt al zolang de mens bestaat. Wij zijn samen onderweg. En ja, het is nog ver en neen, we zijn er nog niet.

Ik moest denken aan Jack Kerouac. Ik voel dat het tijd is om "On the Road" te herlezen. Met een flinke portie hedonisme valt het samen onderweg zijn wellicht allemaal iets beter de dragen.

Ik weet het niet hoor, ik probeer zomaar wat. Af en toe.

Via dit formulier kan je me een persoonlijk berichtje sturen
Schrijf me in op de blog en stuur me een bericht als er een nieuwe brief is

Volg de blog via RSS Feed

Via RSS Feed kan je op de hoogte blijven van nieuwe posts in deze blog. In je browser installeer je hiervoor een kleine extensie. Voor Chrome bijvoorbeeld vind je die hier. Voor Safari kan je deze installeren, en voor Firefox heb je een keuze aan RSS Feeders via deze link.

2081 Chemin de Counillière
83149 Bras
France

© Hans Lengeler 2020
Update 2022
www.webdesign-prepress.com

Deze site gebruikt 1 cookie om het aantal lezers te meten. Ce site utilise 1 cookie pour mesurer le nombre de visiteurs.