Escapisme

Geschreven door: | Gepost op: | Categorie:

Vrieeend,

Indien we naast een riviertje zouden wonen en een bootje hadden, dan zouden we ons kunnen laten meedrijven naar zee. Ik zou een witte pet met geborduurd anker op mijn hoofd hebben, een pijpje roken en één hand ontspannen aan het roer houden. Rond mijn ogen zouden zich diepe rimpels aftekenen. Rimpels die er zijn gekomen vanwege het half dichtknijpen van mijn ogen omdat de zon zich immer reflecteert in het water en me anders zou verblinden. Mijn huid zou getaand zijn omdat dat één van de consequenties is van leven op een boot. Ik zou Mia aanspreken met “Kapitein” en zij zou antwoorden met “aye aye Kapitein”. In een kastje van de kombuis staat een fles rum en een fles pastis. Maar dat is voor later. Nu drinken we eerst espresso uit de Bialetti die staat te pruttelen op een klein vuurtje en we zwaaien naar de mensen daarboven op de brug waar we onderdoor varen.

Als er een hele hoge berg in onze tuin zou staan, dan grepen we ons bergbeklimmersmateriaal, we deden zware Dagsteiners aan onze voeten en kleedden ons warm aan. Dan namen we de kabellift tot net boven de boomgrens en dan klommen we vandaar te voet verder naar de top om er een uurtje of zo te genieten van het uitzicht. ‘Ik neem nog wat druivensuiker’, zou ik zeggen, ‘want een mens verbrandt nogal wat calorieën tijdens zo’n klim.’ ‘En ik neem een energiereep’, zou Mia zeggen, ‘want straks, beneden, moeten we nog een stuk door het regenwoud, en wie weet wanneer we ooit nog een deftige hap krijgen. In het oerwoud weet je nooit. Misschien moeten we overnachten in een vergeten tempel die nu wordt bewoond door een familie capucijneraapjes.’

En hadden we een luchtballon, dan zou ik de rieten picknickmand inladen, een fles gekoelde champagne ernaast zetten en mijn lederen helm opzetten. Een met wol gevoerde pilotenvest zou me beschermen tegen de kou terwijl we gedragen door de wind de zonsondergang tegemoet zouden drijven. ‘Waar wil je heen?’, zou ik vragen. ‘Naar Machu Picchu, het laatste fort van de Inca’s’, zou Mia zeggen. ‘Goeie keus’, zou ik antwoorden, ‘ik zal met behulp van de sextant de koers uitzetten. Diep jij me even een stukje koude kip op uit de picknickmand? En gooi ook even een zakje ballast uit want we moeten stijgen.’ En ’s avonds laat, want de reis is lang, zouden we een brief naar de kinderen schrijven. We zouden die in een lege fles stoppen en in de zee gooien waar we net overvliegen. Zo zouden ze weten dat het goed gaat.

….

‘Wat zit je te dromen?’, vraagt Mia. ‘Niks’, zeg ik, ‘ik was een vakantiereisje aan het plannen. Voor wanneer de oorlog voorbij is. Maar ik ben er nog niet helemaal uit.’

Via dit formulier kan je me een persoonlijk berichtje sturen
Schrijf me in op de blog en stuur me een bericht als er een nieuwe brief is

Volg de blog via RSS Feed

Via RSS Feed kan je op de hoogte blijven van nieuwe posts in deze blog. In je browser installeer je hiervoor een kleine extensie. Voor Chrome bijvoorbeeld vind je die hier. Voor Safari kan je deze installeren, en voor Firefox heb je een keuze aan RSS Feeders via deze link.

2081 Chemin de Counillière
83149 Bras
France

© Hans Lengeler 2020
Update 2022
www.webdesign-prepress.com

Deze site gebruikt 1 cookie om het aantal lezers te meten. Ce site utilise 1 cookie pour mesurer le nombre de visiteurs.