Eitjes tijdens de lockdown

Geschreven door: | Gepost op: | Categorie:

Vrieeend,

Volgens de Franse wet hebben we strafbare feiten gepleegd. Maar soms is de nood hoog en dan durft men de wet al eens breken. Marie, onze buurvrouw van rechtover, kwam eitjes brengen. We respecteerden, helemaal volgens de regels, de afstand van anderhalve meter sociale leegte tussen twee mensen en deden er zelfs nog een schepje bovenop.

‘Ik zal de twee doosjes eitjes hier buiten op tafel leggen’, zegde Marie en ze legde de twee doosjes eitjes buiten op de tafel. ‘Hoe gaat het met je vader?’, vroeg ik, wetende dat hij reeds een tijdje in een hospitaal in de Vogezen ligt met een vergevorderde diabetes II. ‘Ça va’, antwoordde Marie. ‘Hij is nog steeds zijn koppige zelf. Ze hebben reeds een paar tenen geamputeerd maar waarschijnlijk gaat zijn hele voet er af. Hij zegt dat het in de handen van god ligt... Ik vind het erg dat ik er niet naartoe kan.’ ‘Tja’, zei ik, ‘mijn geloof in het geloof is al niet erg diep. Ik zou mijn lot eerder in de handen van een arts leggen. Maar elk zijn keus… En natuurlijk wil je bij je oude vader zijn nu’.

Marie verplaatste haar gewicht naar haar andere been en keek wat bedremmeld. Ze zag er een beetje sjofel uit vandaag, zo in haar joggingbroek met bloemetjesmotief onder een lila hoodie. Op haar rug stond de tekst: “I WILL BE BACK”. En ik wist ongeveer bij welk kraam op de woensdagmarkt ze dit had gekocht. Ze deed een haast onhoorbaar stapje voorwaarts en weer een stapje achterwaarts op haar rubberen zolen. ‘Zet je even bij ons in de zon’, stelde ik voor. ‘We drinken samen een koffietje.’ Marie wilde heel graag een tasje koffie. En nog meer wilde ze een praatje.

En zo zaten we met ons drieën aan de grote tafel buiten om de dingen van het leven te bespreken. En zo braken we de wet en pleegden we strafbare feiten want je mag mekaar niet bezoeken zonder een dringende reden. Maar we vonden het voor deze keer wel verantwoord en niemand van ons zou het verder vertellen. En zo deelden we een geheim en werden we samenzweerders. En eens je het pad van de misdaad bewandelt, is het maar moeilijk om opnieuw de rechte weg op te gaan. Het was Mia die even later het vuur aan de lont stak. ‘Ik heb gisteren de bestelling wijn en bubbels van Domaine de Saint-Hilaire ontvangen’, fluisterde zij zacht, bang dat iemand het zou horen die het niet zou mogen horen. ‘Het is bijna middag... doen we een glaasje? Ik heb een fles koud liggen’. We keken schichtig over onze schouder. Geen politie in onze tuin. ‘Vooruit dan maar’, knikte Marie, blij dat we haar nog niet wegstuurden. ‘Eéntje dan’.

En na een glaasje bubbels werden de tongen losser en nam een soort overmoed het over van mijn anders zo strakke zelfdiscipline. Ik besloot om onze schavuitenstreek nog wat verder op de spits te drijven. ‘Kom’, zei ik, ‘we doen ze nog eens vol’. En om alles nog wat spannender te maken zette ik gelijk wat brood, geitenkaas en zuivere olijfolie op tafel. ‘Tast toe, tast toe’, daagde ik Marie uit. Haar weerstand brak al snel en samen proefden we van de verlokkingen van de duivel. En het smaakte zoals enkel een verboden vrucht kan smaken.

We kletsten maar door en het voelde alsof er helemaal geen lockdown was, alsof het was zoals het eerder was, toen dit onze bijna dagelijkse gewoonte was en je zonder nadenken mekaar op beide wangen kuste ter begroeting en nog een keer ten afscheid, toen je plannen maakte voor een volgend samenzijn en afsprak wie het voorgerecht en wie het nagerecht zou verzorgen zonder dat dit een clandestiene bijklank had.

‘Ik hoor dat we binnenkort al ritjes mogen maken tot honderd kilometer ver’, zei ik. ‘Ja’, zuchtte Marie, ‘honderd kilometer... dan ben ik nog steeds niet in de Vogezen. Maar het is een begin. Ik ben voorlopig al blij dat ik de straat kan oversteken of even mag gaan wandelen tot in de wijngaard hier achter.’

We zwaaiden mekaar uit en gooiden van ver kushandjes naar elkaar. Marie vertrok. Naar haar huisje aan de overkant waar zij woont met haar honden en haar katten, haar kippen en haar kreupele oude paarden. Het was goed om even de wet te breken en samen, op veilige afstand van mekaar, aan de grote tafel te zitten. We zijn inmiddels zeven weken in afzondering en we verlangen naar bewegingsvrijheid en een knipbeurt. Met omhelzingen zullen we nog wat moeten wachten.

Ikzelf wil graag mijn kinderen nog eens knuffelen. Zo hard dat ze in ademnood verkeren en we ze, eens ik ze loslaat, via mond-op-mond beademing terug tot zichzelf moeten brengen. Ik besloot als alternatief dan maar om het boomknuffelen eens uit te testen. Gelukkig hebben we in onze tuin wat prachtige eiken waar ik me kan rondkronkelen.

En zo’n boom kan wel wat hebben. Je mag daar al eens flink in knijpen. Alleen, het doet mij meer pijn dan dan de boom. Zodoende ben ik daar al snel weer mee gestopt.

Via dit formulier kan je me een persoonlijk berichtje sturen
Schrijf me in op de blog en stuur me een bericht als er een nieuwe brief is

Volg de blog via RSS Feed

Via RSS Feed kan je op de hoogte blijven van nieuwe posts in deze blog. In je browser installeer je hiervoor een kleine extensie. Voor Chrome bijvoorbeeld vind je die hier. Voor Safari kan je deze installeren, en voor Firefox heb je een keuze aan RSS Feeders via deze link.

2081 Chemin de Counillière
83149 Bras
France

© Hans Lengeler 2020
Update 2022
www.webdesign-prepress.com

Deze site gebruikt 1 cookie om het aantal lezers te meten. Ce site utilise 1 cookie pour mesurer le nombre de visiteurs.