christel

Christel

Geschreven door: | Gepost op: | Categorie:

Vrieeend,

Het was rond halftien ’s avonds toen mijn telefoon de ringtone ‘Chrystals’ liet horen. Deze riff laat me weten dat er ergens iemand een gesprek met me wil en ik ging erop in. Ik zag op mijn schermpje dat het Christel (zonder dubbele ‘l’ en ‘e’ achteraan) was. Christel was hier zoveel weken geleden op een blauwe zondag uit het niets komen aanwaaien en was een paar uren blijven plakken aan de grote tafel achteraan op het terras. Christel had die namiddag overal kosmische verbanden en synchroniciteiten ontwaard op mijn heuveltje en had het aldra over horoscopen en de universele betekenis van de zodiac.

‘Dag Christel’, begroette ik de stem in mijn oor. ‘Moet je nu wat weten? De ringtone van mijn telefoon is ‘Chrystals, als dàt geen teken is. En nu jij’. ‘Verbijsterend’, antwoordde ze opgewonden, ‘dat heb ik dus alweer met jou, die ogenschijnlijke toevalligheden die er geen zijn. Ik voelde dat ik je moest bellen’. ‘Hola’, probeerde ik rede in het gesprek te brengen, ‘Als ik word gebeld door Marie of Gégé weerklinkt diezelfde ringtone hoor. Ik zou er niet téveel achter zoeken’. ‘Ach, jij bent een waterman’, ontkrachtte ze mijn argument, ‘het verbaast me niks dat je zo nuchter denkt over deze dingen’.

Christel wilde weten hoever de zaken stonden, of het huis nu definitief was verkocht en waar ik heen ging. Ik vertelde haar kort dat het huis nu aanvoelde als een ruïne, dat de ziel er langzaam uit verdween, dat de huiskamer vol kartonnen dozen stond en dat ik een hoop meegesleurde ballast naar het containerpark en de kringloopwinkel had gebracht. En ook dat ik naar een woonst zocht, zo’n veertig kilometer verderop. ‘Neeeen’, schreeuwde Christel, ‘je moet in Bras blijven. Je zegde toch dat je Bras zo leuk vond? Je mag niet weggaan’. ‘Maar’, wierp ik tegen, ‘als je een relatie met een geliefde beëindigd, blijf je er toch ook niet vlak naast wonen? Tenzij je een masochist bent natuurlijk. Een beetje afstand zal me goed doen en veertig kilometer betekent toch niks?’.

Een kosmische betekenis voor het getal veertig kende zij niet meteen maar ze zou het zeker eens opzoeken in de kabbala en de i-ching. ‘Wacht’, zegde ze, ‘ik kom af. Marc zal me brengen en dan praten we wat verder. Want Marc en ik zijn vanuit Aix hier komen wonen en we kennen hier niet veel mensen en ik voel dat wij vrienden zouden kunnen worden. Je moet in Bras blijven. Hoe laat is het nu?’.

Het was reeds tien uur inmiddels. ‘Het is reeds tien uur inmiddels’, zegde ik. ‘Misschien al wat aan de late kant? Ik moet morgen uit de veren want ik heb werk te doen. En wat zegt Marc?’. ‘Marc vindt dat niet erg’, antwoordde ze, ‘die is blij als ik af en toe eens het huis uit ben’. Ik vond dat een heel geloofwaardige uitleg maar besloot toch om het Marc deze keer niet te gunnen. ‘Een andere keer, Christel’, hield ik de boot af. ‘Goed dan’, antwoordde zij, ‘overmorgen rond zes uur dertig. Ik breng wat groenten uit de tuin mee’.

De daaropvolgende overmorgen, rond zes uur dertig, klopte Christel aan de deur. We aten samen van de radijsjes uit haar tuin die we mengden met zoute chips en groene olijven. Een combinatie die wonderwel in de smaak viel maar me dorstig maakte. Ik draaide een verse pesto ineen waarvoor Christel me prijsde. ‘Goeie structuur en perfecte balans’, zegde zij en ze vertelde me het verhaal van haar leven. Hoe zij vanuit Reims met haar ouders was komen afzakken naar Aix, hoe zij al jong in het nachtleven was gedoken, hoe zij wat op een fout spoor was terechtgekomen en vluchtte naar Australië waar zijn een aantal jaren bleef wonen, waarna zij zich vestigde in Indonesië, hoe zij dan naar Indië verkaste en twee jaar in een ashram verbleef, hoe het leven was op een Grieks eiland vol oude Duitse hippies en hoe zij tenslotte weer in Aix aankwam en er op een appartementje woonde in het midden van de stad. Met haar vader had zij een goeie band, met haar moeder lukte het langs geen kanten en met Marc had zij rust gevonden. En neen, aan kinderen was zij nooit begonnen…

‘Je bent een zwerver en een zoeker’, zegde ik. ‘Ik hou van zwervers en zoekers. Je bereikt er niks mee in de geordende wereld van kantoren en loonbriefjes maar je houdt er wel een verhaal aan over’.

‘Zo is dat’, zegde Christel en we brachten een toost uit op de walvissen en schreeuwden heel luid in de nacht dat ze niet aan land moesten komen maar voor eeuwig in de oceanen moesten blijven.

Via dit formulier kan je me een persoonlijk berichtje sturen
Schrijf me in op de blog en stuur me een bericht als er een nieuwe brief is

Volg de blog via RSS Feed

Via RSS Feed kan je op de hoogte blijven van nieuwe posts in deze blog. In je browser installeer je hiervoor een kleine extensie. Voor Chrome bijvoorbeeld vind je die hier. Voor Safari kan je deze installeren, en voor Firefox heb je een keuze aan RSS Feeders via deze link.

2081 Chemin de Counillière
83149 Bras
France

© Hans Lengeler 2020
Update 2022
www.webdesign-prepress.com

Deze site gebruikt 1 cookie om het aantal lezers te meten. Ce site utilise 1 cookie pour mesurer le nombre de visiteurs.