Boogschutters

Geschreven door: | Gepost op: | Categorie:

Vrieeend,

We zitten in het paasverlof en ik werd bezocht. Wat heel erg aangenaam was. Plots was het huis op mijn heuveltje vol leven, als leek het een mooie vakantiezomer van lang geleden toen we hier soms met acht of meer verbleven. Het haalde me uit mijn isolement en duwde me tegelijkertijd met mijn neus op het feit dat ik dreig te vereenzamen als ik niet oplet. Het wordt op den duur haast normaal om alleen te zijn in een huis dat gebouwd werd om minstens zes personen te herbergen. Met Zoomen of Whatsappen los je dat niet op.

Bro was erbij. Laat die mens los in de keuken en het is alle dagen feest. Laat me u meteen verklappen dat het ook zo alle dagen feest was, maar met Bro aan het fornuis nog net ietsje meer. En mijn zus was erbij. Dat is zo’n lieverd, daar heb je geen gedacht van. En mijn nichtje was erbij. Die was alweer vijf centimeter groter geworden sinds kerst. En mijn schoonbroer was erbij. Die legde zijn muze in de watten met het beroeren van de snaren op zijn kleine gitaar. Hij had haar wat verwaarloosd, zijn muze, verklapte hij. Met heel die covid-historie kwam je niet meer samen met de andere leden van de band en als de trigger om te zingen, te spelen of te componeren wegvalt, wreekt de muze zich door je vingers te verstrammen. Ik begreep dat. Als je lang niet meer tekent of schildert gaat de schwung er op den duur ook uit. Je moet dat onderhouden.

Ook kreeg ik bezoek van een dame uit het dorp die ergens had opgevangen dat het huis te koop stond. Het was zondagnamiddag en ze kwam eens kijken. ‘Tja’, zei ik, ‘je bent niet de eerste, anderen zijn je voor geweest’. De dame was teleurgesteld en ze zette zich bij ons aan de grote tafel op het terras achteraan waar je zo lekker beschut zit tegen de wind. Op een zondagnamiddag komt de fles pastis meestal wat vroeger uit de kast dan op een doordeweekse namiddag. Maar de dame wilde niks drinken, wat mij niet belette om eraan te beginnen. Ik ben hier tenslotte thuis. De dame heette Christel (zonder dubbele “l” en “e” achteraan) en ze vertelde ons haar plannen met het huis. Indien. Als. Maar ja, ze was te laat. En dat vond ze echt wel jammer want het heuveltje bezit magische krachten. Dat had Christel meteen gevoeld.

Ik ben vergeten hoe we bij het onderwerp kwamen maar de dame wilde weten welk teken van de dierenriem we hadden. Zelf was zij Boogschutter, ascendant Boogschutter, deelde ze ons verontschuldigend mee (waarmee zij haar directheid wilde verklaren). Ze schoot inderdaad pijlen af, de ene na de andere. ‘Ik ben Waterman, ascendant Boogschutter’, verklaarde ik. Dat wist ik omdat ik een oom had die liefhebberde in horoscopen en het eens voor de hele familie had uitgerekend. En Bro was dan weer Steenbok, ascendant Boogschutter. Voor Christel was het inmiddels helemaal duidelijk: het universum had er zich mee gemoeid. Met al die Boogschutters aan tafel kon dit geen toeval zijn. ’Maar dan heeft het universum je toch niet snel genoeg haar bedoelingen geopenbaard’, durfde ik op te werpen. Christel had als antwoord al meteen een nieuwe pijl op haar boog gelegd en ik nam er voor de veiligheid een schild bij. Je weet tenslotte maar nooit. Maar ze schoot haar pijlen naar de maan. Echt gevaarlijk werd het niet meer en Christel bleef een paar uur kleven aan de grote tafel omdat ze het gezellig vond en geen zin had om naar haar eigen huisje in het dorp terug te keren. Tot ze moest. Op dat moment werd ze een pijl uit een boog en verdween ze in de schemering.

Bro maakte vol-au-vent ter gelegenheid van schoonbroers verjaardag. Dat recept zit zomaar in zijn hoofd. Balletjes draaien, bouillon trekken, kip koken, … alles volgens de regels die onze goeie ouwe grootmoeder reeds hanteerde toen zij nog leefde en zij heel haar nageslacht op zondag over de vloer kreeg. Je mag niemand met honger van tafel sturen, bijgevolg maak je best meteen een middeleeuwse portie. Tenslotte kan je ook nooit weten of er geen onverwachte gast aanklopt, Gégé of Marie of -waarom niet- Christel die ons reeds miste, en dan moeten die meteen mee aan kunnen schuiven.

Toen ik samen met mijn zus boodschappen deed, kochten we drie verse Middellandse zeebrasems. De jongedame die ons hielp, begon spontaan een praatje over zeesterren en meerminnen. Ze had aan ons accent gehoord dat we uit Bretagne kwamen, zegde ze, en omdat ze zelf uit Normandië was komen afzakken, waren we eigenlijk bijna buren. Dat schept een band en wij hielden haar illusie levend. Het verraste mijn zus dat verkopers en verkoopsters zo spontaan een praatje slaan met klanten, alsof je een oude bekende bent. Zo gaat dat hier legde ik uit. Mensen die mekaar niet kennen, vinden het geen moeite om vriendelijk te groeten en een beetje te babbelen over waspoeder of hondenvoer, naargelang uur van de dag of plaats van ontmoeting.

Mijn bezoekers zijn inmiddels alweer vertrokken naar de noorderzon. Maar dat het schone dagen zijn geweest. En dat het veel te snel voorbij was.

Via dit formulier kan je me een persoonlijk berichtje sturen
Schrijf me in op de blog en stuur me een bericht als er een nieuwe brief is

Volg de blog via RSS Feed

Via RSS Feed kan je op de hoogte blijven van nieuwe posts in deze blog. In je browser installeer je hiervoor een kleine extensie. Voor Chrome bijvoorbeeld vind je die hier. Voor Safari kan je deze installeren, en voor Firefox heb je een keuze aan RSS Feeders via deze link.

2081 Chemin de Counillière
83149 Bras
France

© Hans Lengeler 2020
Update 2022
www.webdesign-prepress.com

Deze site gebruikt 1 cookie om het aantal lezers te meten. Ce site utilise 1 cookie pour mesurer le nombre de visiteurs.