Bal muzette

Geschreven door: | Gepost op: | Categorie:

Vrieeend,

Ik val soms in herhaling, maar is dat tenslotte niet hoe ons leven verloopt? Sommige mensen noemen dat regelmaat. Of orde. Je staat elke dag op een vast uur op, wrijft je ogen uit, drinkt een kopje koffie, eet een boterham met choco, neemt een douche, vertrekt naar het werk, neemt koffiepauze om tien uur, doet een lunchke om twaalf uur, nog een pauze om vijftien uur, naar huis rond achttien uur, wat eten ineen vijzen, naar het nieuws kijken, FC de Kampioenen, filmpje, geeuwen en gaan slapen.

Of om het nóg compacter voor te stellen: geboorte - school - job - dood.

Terwijl ik dit schrijf, kijkt mijn onzichtbare vriend over mijn schouder mee. ‘Weer aan het piekeren?’, vraagt hij. ‘Aan het vereenvoudigen’, antwoord ik. Mijn ingebeelde vriendin moeit zich ook in het gesprek, ‘Met je existentieel gedoe ook altijd. Kijk naar buiten, de zon schijnt, de wereld is mooi’, zegt zij. Tegen mijn ingebeelde vriendin heb ik geen verweer, ze heeft een hele klare kijk op de dingen.

Vooraleer je nu denkt dat ik mijn verstand aan het verliezen ben, mijn onzichtbare vriend en mijn ingebeelde vriendin zijn niks meer dan een gepimpte versie van het engeltje en het duiveltje op mijn schouder. Ze geven over allerlei onderwerpen hun mening en ik luister naar beide partijen waarna ik meestal een verkeerde conclusie trek. Maar dat is niet erg, fouten maken hoort er nu eenmaal bij.

Laatst stond er vlak naast mijn terras een reebokje op een spriet hard gras te grazen. Ik zag het door de grote vensterdeuren aan de westkant van het huis. Het was nog vroeg en ik durfde haast niet te bewegen want ik wilde het diertje niet aan het schrikken maken. Het klom rustig een etage hoger op mijn heuveltje en knabbelde aan een tijmstruikje. Iemand vertelde me ooit dat er in het Baskenland schapen worden gekweekt die tijdens hun leven uitsluitend worden gevoed met een mengeling van hooi, gras en tijm. Als die aan het spit gaan tijdens het dorpsfeest geurt heel het dal naar overvloed en goede tijden.

Ik kreeg zin om de grote tafel buiten te versieren met gekleurde lampionnen, ik wilde de pizza-oven heet stoken, de barbeque aansteken. Het is nog wat vroeg op het jaar om daar nu reeds aan te denken maar een feestje zou er wel ingaan. Jullie zijn allemaal uitgenodigd. Hoe meer zielen hoe meer vreugd. En breng instrumenten mee, dan doen we een bal muzette en kunnen we dansen.

Maar we zullen best wachten tot het niet meer vriest 's nachts en we verse basilicum kunnen kopen op de markt. Dan maak ik pesto voor de hele bende en gaan we even weg van de wereld.

Wa peizde?

Via dit formulier kan je me een persoonlijk berichtje sturen
Schrijf me in op de blog en stuur me een bericht als er een nieuwe brief is

Volg de blog via RSS Feed

Via RSS Feed kan je op de hoogte blijven van nieuwe posts in deze blog. In je browser installeer je hiervoor een kleine extensie. Voor Chrome bijvoorbeeld vind je die hier. Voor Safari kan je deze installeren, en voor Firefox heb je een keuze aan RSS Feeders via deze link.

2081 Chemin de Counillière
83149 Bras
France

© Hans Lengeler 2020
Update 2022
www.webdesign-prepress.com

Deze site gebruikt 1 cookie om het aantal lezers te meten. Ce site utilise 1 cookie pour mesurer le nombre de visiteurs.