Bras

Wijnwater

Geschreven door: | Gepost op: | Categorie:

Vrieeend,

Het is een beetje België op mijn heuveltje. Zo voelt het tenminste aan. Op Radio Fip draait “Ces gens là” van Jaques Brel, de komende dagen worden aangekondigd als grijs en regenachtig en ik heb bezoek uit het vaderland. Het huis dat ik drie jaar bewoonde en waar ik reeds kwam als prille twintiger is verkocht en dat stemt me toch wel een beetje somber. Ondanks de opgewektheid van mijn gast is de combinatie van deze factoren voldoende om me in een “noordelijke” stemming te brengen.

Ik kijk op tegen het beginnen inpakken van mijn schaarse bezittingen. Maar de verhuis nadert onverbiddelijk. Het is een proces waar ik doorheen moet, de volgende eigenaars staan ongeduldig te trappelen om er hun nieuwe thuis van te maken. Beetje bij beetje verdwijnt de evidentie van het wonen op mijn heuveltje en zal ik moeten vervellen tot iets anders.

Voorlopig heb ik nog geen zicht op een nieuwe woonst. Dat wordt nog een zoektocht vrees ik. Een mens wil tenslotte wel wonen in iets met een nestgevoelen. Het wordt sowieso een plek waar ik niemand zal kennen en dan wordt je toch wel een beetje op jezelf teruggeworpen. Ik denk niet dat mijn buurvrouwen zich geroepen voelen om mee te verhuizen. Dat zou alleen al vanuit praktische overwegingen een boel bezwaren met zich meebrengen. Neen, die denkpiste kan ik best laten varen. Ik zal het in m'n eentje moeten klaren.

Soms wil een mens water in wijn veranderen maar dan blijkt na een tijdje dat je eigenlijk wijn in water hebt omgezet. Hoe noem je zo iemand? Een wijnwatermaker? Bij een volgend bezoek aan de basiliek van St-Maximin zal ik een kaars doen branden voor Johannes van Nepomuk, de beschermheilige van bruggen en oversteekplaatsen. En laat me ook Sint Asyleaus, die zich ontfermt over het lot van de zwerver, niet vergeten. Dan komt het wel goed.

Voorlopig is het surfen naar immo-websites in de hoop een betaalbaar appartement te vinden waarmee ik een klik heb. Het aanbod valt redelijk teleurstellend te noemen, maar we mogen niet opgeven. Marie, mijn buurvrouw van de overkant, bood me als voorlopig vangnet haar tuinhuisje aan. Marie is een schat.

‘Wat ga je doen?’, wordt me gevraagd. ‘Ga je terug naar België?’. ‘Ik denk het niet’, zeg ik dan, ‘eens je hebt geleefd in de grote ruimte, eens je went aan het eeuwige licht -zelfs tijdens de winter-, wordt het moeilijk om dat los te laten. De weidsheid of de scherp afgetekende bergen die ik zie als ik nog maar gewoon naar de winkel rijd, blijven me ontroeren’.

Ik praat erover met mijn gaste. Ook zij, zoals zovelen met haar, droomt wel eens van een leven op een andere plek. Ik stel vast dat er steeds een stuk idealiseren in zit, de illusie van het gras dat groener is aan de andere zijde. ‘Sommige dingen zijn beter, andere dingen zijn slechter’, zeg ik dan. ‘Het is een afwegen. Je geeft een hoop zaken op en je krijgt er een hoop nieuwe bij. Maar de realiteit haalt je vroeg of laat toch weer in’.

Waarom heeft de mens zich sinds zijn ontstaan verplaatst? Waarom zetten sommigen zelfs hun leven op het spel om te migreren naar ergens waar ze worden beschouwd als onwelkome vreemdeling, of erger? Omdat je hoopt dat het beter zal gaan dan waar je vandaan kwam. De rotzooi weegt soms niet op tegen de voordelen. Je moet het zelf eens proberen om het te begrijpen. Mensen zijn geen planten, ons overleven hangt niet af van diepe wortels in de grond, we kunnen ons verplaatsen.

Alleen, Youkali zal je nooit vinden. Dat ligt namelijk achter die bocht die je wel ziet maar net nooit bereikt.

Vive la France et vive la souffrance.

Via dit formulier kan je me een persoonlijk berichtje sturen
Schrijf me in op de blog en stuur me een bericht als er een nieuwe brief is

Volg de blog via RSS Feed

Via RSS Feed kan je op de hoogte blijven van nieuwe posts in deze blog. In je browser installeer je hiervoor een kleine extensie. Voor Chrome bijvoorbeeld vind je die hier. Voor Safari kan je deze installeren, en voor Firefox heb je een keuze aan RSS Feeders via deze link.

2081 Chemin de Counillière
83149 Bras
France

© Hans Lengeler 2020
Update 2022
www.webdesign-prepress.com

Ik gebruik 1 cookie om het aantal lezers te meten. Okee?