Le Collectif de Cotignac

Geschreven door: | Gepost op: | Categorie:

Vrieeend,

Ik ontving enkele subtiele signalen van een paar luitjes die een teruggetrokken, edoch creatief leven in Cotignac wel zien zitten. Cotignac is het dorp waarheen ik graag wil verhuizen. Er bevinden zich daar namelijk enkele winkeltjes die men ietwat grootsprakerig het etiket “kunstgalerij” zou kunnen opkleven. Let wel, het gaat hier bijvoorbeeld om een teloor gegane taartenbakkerij die men ombouwde tot kleine tentoonstellingsruimte waar de lokale schilder dan wel keramist zijn/haar ‘worpen’ aan de man brengt. Waar de omslag van bakkerij naar galerij zijn oorsprong vond? Daar heb ik het raden naar. Misschien vielen de taarten niet langer in de smaak van de dorpelingen? Misschien had de sluiting van dit etablissement een meer triviale reden? Bloemsuikerziekte van de bakker of zo. Wie zal het zeggen?

Ik koos voor Cotignac als nieuwe thuishaven in het vermoeden dat mensen die het lef, dan wel de naïviteit hebben om een bescheiden kunstgalerij te runnen in een afgelegen dorp in de Var, een iets bredere kijk op de wereld hebben dan de gemiddelde parochiaan uit de binnenlanden van het alledaagse. Ik bespeur bij deze mensen een zeker ‘je m’en foutisme’ ten overstaan van 'het kapitalisme omwille van het kapitalisme'. Het geurt er ook een beetje naar ‘fuck the system’. Ik hou van dat aroma. In tegenstelling tot de Vlaamse ministers van Cultuur en Onderwijs vind ik dat je niet op alles een geldelijke tegenwaarde kan kleven. Maar goed, ik resideer niet meer onder het gezag van deze heren en moet me daar dus niet langer iets van aantrekken.

Ik ben er zeker van dat er in mijn oude vaderland een hoop vrienden rondlopen die er hetzelfde over denken. Getuige de subtiele signalen waarvan sprake in het begin van mijn betoog. Dus waarom niet een club oprichten in Cotignac? De enige vereiste is dat je op één of andere manier iets scheppends wil doen, dat je bereid bent om de ledigheid te omarmen (omdat er zelfs in de ledigheid wel iets te vinden is), dat je geen water bij de wijn doet (maar dit reserveert voor pastis of absinth), dat je je een oor wil afsnijden omdat de intensiteit van het leven te overweldigend is en dat je je uurwerk op een totaal willekeurig tijdstip zet. Wie wil roken, mag roken. Wie wil drinken, mag drinken. Wie in zijn bloot gat in de zon wil liggen, mag in zijn bloot gat in de zon liggen (maar kom achteraf niet klagen dat je billen verbrand zijn). Je mag op alles ja zeggen maar evengoed mag je nee zeggen.

Le Collectif de Cotignac zou ik die club noemen. Omdat dat aardig bekt.

Laat me maar iets weten.

Via dit formulier kan je me een persoonlijk berichtje sturen
Schrijf me in op de blog en stuur me een bericht als er een nieuwe brief is

Volg de blog via RSS Feed

Via RSS Feed kan je op de hoogte blijven van nieuwe posts in deze blog. In je browser installeer je hiervoor een kleine extensie. Voor Chrome bijvoorbeeld vind je die hier. Voor Safari kan je deze installeren, en voor Firefox heb je een keuze aan RSS Feeders via deze link.

2081 Chemin de Counillière
83149 Bras
France

© Hans Lengeler 2020
Update 2022
www.webdesign-prepress.com

Ik gebruik 1 cookie om het aantal lezers te meten. Okee?