Apéro brouillé

Geschreven door: | Gepost op: | Categorie:

Vrieeend,

Het is een beetje hommeles op ons heuveltje. Onze buurvrouwen zijn ietwat gebrouilleerd geraakt, het is ruuz tussen Marie en Gégé. En nu zijn wij Zwitserland en komen ze elk apart, op neutraal terrein, een beetje bijkletsen bij een pastis of een koffietje. ‘Pour moi un pastis noyé’, zegt Gégé. Ik weet dan dat ik er heel veel water bij moet doen. ‘Pas de sucre dans mon café’, zegt Marie. Ik weet dan dat ik de pot honing op tafel moet zetten. Als Gégé langskomt, vermijdt zij het onderwerp van conflict met Marie en praten we wat over het leven en over het weer. Dat is altijd een veilig onderwerp, het weer. Idem als het de beurt aan Marie is. Dan gaat het al eens over het boeddhisme en Tibet waar ze zo graag eens heen wil, maar nooit over het dispuut dat ze heeft met haar jarenlange vriendin.

Het is niet de eerste keer dat ze het niet eens geraken over één of ander detail maar ditmaal duurt het toch langer dan anders. Nu, wij willen er ons voor geen geld mee moeien. We zijn ons leven nog niet beu en het bijkomend voordeel is dat Mia en ik nu de “goei” zijn in onze buurt. Een comfortabele gedachte.

Het was tijdens een apéroke bij Génévieve dat het mis liep. Het ging erover wie de grootste dierenvriend van hen beiden was. Marie die zich omringt met haar kreupele paarden, honden en katten, kippen en hamsters… en nu alweer een verloren gelopen katje in huis heeft gehaald. Gégé die vanuit haar eigen visie over dierenliefde geen beesten meer in huis wil als haar beide honden zouden “komen te gaan”.

‘Ik ben te gevoelig’, zegde Gégé, ‘ik kan dat niet meer aan om steeds afscheid te moeten nemen van die dieren’. ‘Ja maar’, riposteerde Marie in een spiritueel-filosofische bui, ‘afscheid, sterven, het hoort bij het leven. Ik zou de vriendschap van mijn dieren niet kunnen missen. Dat is ook vanuit liefde en gevoeligheid voor alle wezens die een ziel hebben.’

‘Gevoelig? Gevoelig?’, riep Gégé. ‘Ik ben waarschijnlijk de gevoeligste vrouw van heel Frankrijk. Ik voel àlles. Weet je wel dat ik die lichte aardschok die ze vorig jaar in Gap hebben gemeten, gevoeld heb in mijn eierstokken? Nietwaar Stéphane? En Gap, dat is zeker honderdvijftig kilometer hier vandaan.’ Stéphane trok een pijnlijk gezicht. ‘Chérie’, probeerde hij, ‘Je hébt geen eierstokken meer. On a enlevé tout le santeboutique chez toi.’ ‘Awel ja’, zegde Gégé, ‘Ik wilde het niet zo zeggen, met al het eten op tafel, mais c’était dans mon vagin, dat ik die aardbeving voelde. 4G, 5G, satellieten en alle stralingen van de wifi en zo, ik voél dat allemaal, dat gaat, zoef, door mijn hoofd. Allee Stéphane, zeg ook eens iets!’ Maar Stéphane had zich reeds met rode kaken onder de tafel weggestopt.

Mia en ik begrepen dat het de verkeerde kant uitging en probeerden de boel te ontmijnen. We sneden een nieuw onderwerp aan. ‘Zeg, vanop jullie terras zie je de bergen van de Gorge du Verdon echt mooi liggen’, zegden we. ‘Jullie huis ligt zéker een paar meter hoger dan het onze.’ ‘Niet waar’, zegde Gégé, ‘want van de zijkant van ons huis kunnen we met onze verrekijker bij jullie binnenkijken’. Het werd me nu duidelijk hoe het komt dat Gégé zo goed op de hoogte is van ons komen en gaan. We zwegen en nipten braaf van ons glas Ricard.

‘Het gaat over empathie, over de gevoeligheid van het hart, niet over wat je voelt als je met een hamer op je duim slaat’, zuchtte Marie. ‘Altijd die competitie’. ‘Ik ben niet competitief, ik wil alleen altijd winnen’, riposteerde Gégé. ‘Ik ben die discussies beu’, zuchtte Marie vermoeid, ‘ik ga mijn dieren verzorgen.’ Marie stond op van haar stoel en vertrok. En daarmee was het feestje ineens voorbij.

Dit gebeurde op een zondag, twee weken geleden. Marie wacht nu op Gégé om de eerste stap te zetten. Gégé wacht op Marie om de eerste stap te zetten. En wij? Wij zien hen allebei even graag, elk met hun eigenaardigheden, maar we weten ons niet goed raad met de situatie.

Génévieve is een temperamentvolle vrouw uit Marseille en haar opa was Italiaans. Haar tak van de familie ligt al vier generaties in ruzie met een andere tak van de familie. Een erfeniskwestie waarbij de ene broer twee schapen méér had gekregen dan de andere. Maar die schapen waren ziek en hij had daar meer last als baat van. Hij wilde na veel gepalaver één schaap overdragen aan zijn broer, maar hij had dat schaap eerst geschoren. Dus wilde de andere minstens de helft van die wol. Dus had die ene daar de nachtemmer overheen gegoten en dus moest die wol extra gewassen worden en dat brengt dan weer kosten mee. Dus eiste de andere een stuk zeep van de ene om die stinkende wol mee te wassen, wat de ene dan weer weigerde te geven. Sindsdien spreekt de familie niet meer met mekaar tot er zich iemand excuseert. Dat was in 1896…

Marie wil niet wijken, ze houdt het been stijf. Meestal is zij degene die het goed maakt maar deze keer blijft ze zitten tot Gégé barst. Wat dus niet zal gebeuren.

Nu, Génévieve kan nogal binair zijn in haar denken. Meestal duurt het een dag of twee eer ze de nuance ziet en dan komt er ergens een klik in haar brein en draait ze helemaal bij. Gégé is in wezen een schat van een mens maar ze kan soms wat, euh…, vermoeiend zijn. Stéphane, haar man, zit al maanden thuis. Compleet overstressed. En dat komt niet door zijn werk. Ik bedoel maar.

Misschien moeten wij het initiatief nemen en onze buren uitnodigen voor een apéroke bij ons. Hen volgieten met drank in de hoop dat ze dan doen alsof ze hun trubbels zijn vergeten. Maar het is een risico.

Ik twijfel. Wat zou jij doen, vrieeend?

Via dit formulier kan je me een persoonlijk berichtje sturen
Schrijf me in op de blog en stuur me een bericht als er een nieuwe brief is

Volg de blog via RSS Feed

Via RSS Feed kan je op de hoogte blijven van nieuwe posts in deze blog. In je browser installeer je hiervoor een kleine extensie. Voor Chrome bijvoorbeeld vind je die hier. Voor Safari kan je deze installeren, en voor Firefox heb je een keuze aan RSS Feeders via deze link.

2081 Chemin de Counillière
83149 Bras
France

© Hans Lengeler 2020
Update 2022
www.webdesign-prepress.com

Ik gebruik 1 cookie om het aantal lezers te meten. Okee?